ING Groep na Warsh-schok 1,6%|stijgende rente of krimpende leningvraag?

De dag dat ING steeg omdat de Fed strenger werd

ING Groep sloot vrijdag 1,6 procent hoger op het Damrak, als koploper van de AEX. Dat is opmerkelijk, want één dag eerder had Fed-voorzitter Kevin Warsh de markten opgeschrikt met de scherpste beleidsomslag in jaren. De verwachting zat al maanden ingebakken: de Fed zou verlagen. Wat Warsh woensdag afleverde was het tegenovergestelde. Negen van de achttien FOMC-leden projecteren nu minimaal één renteverhoging vóór eind 2026. In maart was de consensus nog één verlaging. Die omslag in één kwartaal is niet alleen een beleidswijziging — het is een breuk in het narratief waarop een heel jaar aan posities was gebouwd. Warsh schafte bovendien de forward guidance volledig af. Zijn letterlijke woord: "Ik kan je geen enkel richtsnoer geven over wat we gaan doen." Waar Powell markten altijd een agenda meegaf, beslist Warsh van vergadering tot vergadering, puur op binnenkomende data. De S&P 500 en Nasdaq verloren circa één procent direct na de persconferentie. De AEX daalde 0,1 procent de dag erna. ING steeg. De bottleneck zit niet in de vraag of de Fed verhoogt — die zit in wat het betekent voor een bank die tegelijk profiteert van hogere rentes en blootgesteld is aan een krimpende vraag naar leningen.

Steilere rentecurve versus krimpende kredietvraag

Joost van Leenders van Van Lanschot Kempen was helder: een steilere rentecurve is gunstig voor banken. De redenering is rechtlijnig. Een bank leent kort en zet lang uit. Wordt het verschil tussen korte en lange rente groter — wat bij een hawkish Fed gebeurt wanneer de lange rentes stijgen sneller dan de korte — dan verdient ING meer op elke euro die het uitzet. Dat mechanisme is reëel en meetbaar. Het verklaart waarom ING donderdag al bescheiden steeg terwijl de rest van de AEX daalde, en vrijdag als koploper eindigde. Maar hier schuilt de aanname die de consensus overslaat. Een steilere curve vergroot de marge per lening. Ze vergroot niet het aantal leningen. Simon Wiersma van ING zelf stelde dat de havikenaal van Warsh erop wijst dat de kans op een renteverhoging groter is dan op een verlaging. Hogere financieringskosten voor bedrijven en huishoudens remmen de kredietvraag. Bouwprojecten worden uitgesteld. Herfinancieringen worden afgeblazen. Nieuwe hypotheken worden opgeschort. ING verdient meer per contract, maar sluit minder contracten. UBS analist Mark Haefele gaf juist een tegengesteld signaal: de lat voor actie op korte termijn, in welke richting dan ook, ligt hoger dan de dot-plot suggereert. Zijn lezing: de brede spreiding van meningen binnen de Fed impliceert dat Warsh niet de ruimte heeft om snel te bewegen. Dat laat de rentecurve feitelijk vlakker dan gevreesd. Twee institutionele namen, dezelfde dot-plot, tegengestelde conclusies voor ING's winstpotentieel. De markt heeft er vooralsnog één ingeprijsd.

Wat Warsh structureel verandert voor ING's risicoprofiel

De schrapping van forward guidance is niet alleen een communicatiewijziging. Het is een herprijzing van het informatierisico voor elke lener die een langetermijncontract overweegt. Onder Powell konden bedrijven en huishoudens een redelijke verwachting bouwen over waar de rente over zes tot twaalf maanden stond. Die verwachting zat verdisconteerd in kredietbeslissingen. Warsh heeft dat anker weggenomen. Elke FOMC-vergadering wordt nu een binaire verrassing: hogere volatiliteit bij elk inflatiecijfer, elk banenrapport, elke grondstoffentwikkeling. Dat vergroot de risicopremie die leners eisen voordat ze een grote investering financieren. Het is een structureel hogere drempel voor kredietvraag — niet alleen in de VS, maar via dollar- en EUR/USD-transmissie ook voor Europese banken die aan multinationals uitzetten. ING's wholesale bank is direct blootgesteld. ECB-hoofdeconoom Philip Lane stelde donderdag overigens dat de inflatie in de eurozone hoog zal blijven ondanks de lagere energieprijzen, wat een paralleltraject van Europese rentestabiliteit suggereert — en ING's Europese marge minder steun geeft dan de Fed-lezing alleen doet vermoeden. De olieprijs daalde wel verder, tot 77,58 dollar voor Brent. Dat is disinflatoir voor de eurozone en biedt enige buffer. Maar de kern van ING's dilemma is niet de olie — het is de vraag of Warsh's onzekerheid de kredietcyclus bevriest juist op het moment dat de marge per lening haar hoogtepunt bereikt.

Wat houder en waarnemer nu concreet bewaken

Voor de houder van ING is de stijgende rentecurve de kortetermijnvindplaats van rendement. De netto-rentemarge verbreedt, en dat is zichtbaar in de kwartaalcijfers. Maar de bevestiging die ertoe doet is niet het volgende rentebesluit van de Fed — het is het leningvolume dat ING rapporteert bij de eerstvolgende kwartaalupdate. Als de volume-indicator daalt terwijl de marge stijgt, bevestigt dat het compressie-scenario: hogere marge op een krimpende basis. De houder houdt dan, maar met een korter lontje. Voor de waarnemer is de drempel anders. ING noteert nu als koploper in een markt die de hawkish Fed heeft verwerkt. De instapmogelijkheid zit niet in de koersbeweging van afgelopen week, maar in het PCE-inflatiecijfer dat het volgende ijkpunt wordt voor Warsh's eersterichtingsbesluit. Als PCE boven verwachting uitkomt, verhoogt Warsh vermoedelijk en krijgt de steilere curve een tweede impuls. Als PCE meevalt, verdwijnt de havik-premie en keert ING terug naar een neutrale rentelezing. Het risico dat de lezing breekt is niet de Fed-verhoging zelf — het is een plotselinge vrederekker die olieprijzen doet dalen, inflatieverwachtingen terugbrengt en Warsh's havikenhouding onderuit haalt. Die mogelijkheid is niet hypothetisch: de Straat van Hormuz staat al dichter bij heropening dan een week geleden. ING steeg 1,6 procent als koploper. De vraag is of dat de marge of het volume heeft ingeprijsd.